کد خبر : 347682
زمان انتشار : 12:15:00 - 1399/03/22
پایگاه خبری محیط زیست ایران
افزایش شدید آمار خودکشی و خودزنی در دوران قرنطینه
یکی از افراد وابسته به ای بی سی در کالیفرنیا گزارش می دهد که پزشکان در مرکز پزشکی جان موئیر به آنها گفته اند که در طول دوران قرنطینه، آنها شاهد بوده اند تعداد کسانی که در اثر خودکشی جان خود را از دست داده اند از کووید 19 بیشتر بوده است.

به گزارش پایگاه خبری محیط زیست ایران، هزینه های واکنش های دولت در قبال همه گیری کووید19 در سال 2020 به شدت سنگین بوده است. شواهد جدید حاکی از آن هستند که حجم این هزینه ها حتی از آنچه تصور می کنیم نیز ممکن است بیشتر باشند.
یکی از افراد وابسته به ای بی سی در کالیفرنیا گزارش می دهد که پزشکان در مرکز پزشکی جان موئیر به آنها گفته اند که در طول دوران قرنطینه، آنها شاهد بوده اند تعداد کسانی که در اثر خودکشی جان خود را از دست داده اند از  کووید 19 بیشتر بوده است.
دکتر میشل دو بویبلانش با اشاره به افزایش شدید تعداد خودکشی ها می گوید: «تعداد آنها بی سابقه است. ما هرگز پیش از این ارقامی نظیر این را در طول دوره مدت زمانی به این کوتاهی مشاهده نکرده بودیم. به عبارت دیگر ما تنها طی چهار هفته گذشته به اندازه تعداد یک سال شاهد اقدام به خودکشی بوده ایم.»
کیسی هنسن پرستار لطمات روحی که 33 سال گذشته را در این بیمارستان کار کرده، می گوید که او هرگز در چنین مقیاسی شاهد حملات خودزنی نبوده است. هنسن می گوید: «چیزی که طی این مدت دیده ام پیش از این هرگز ندیده بودم. هرگز به این تعداد خودزنی های تعمدی را مشاهده نکرده بودم.»
تا این تاریخ شواهد اندکی وجود دارد که تعطیلی ها موجب کاهش گسترش کووید19 شده باشد. اما حتی اگر شواهد محکمی دال بر این وجود داشته باشد که تعطیلی ها جان مردم را نجات داده، نادیده گرفتن پیامدهای ناخواسته فراوان دستورها مبنی بر قرنطینه خانگی اشتباه است.
همانطور که آنتونی داویس اقتصاددان و جیمز هریگان دانشمند علوم سیاسی توضیح می دهند: «هر اقدام انسانی واجد  پیامدهای هم خواسته وهم ناخواسته ای است. انسان ها نسبت به هر قانون، مقررات و دستوری که دولت ها وضع می کنند واکنش نشان می دهند و واکنش های آنها  به نتایجی منجر می شود که می تواند به کلی با نتایجی که قانونگزاران در نظر داشته اند فرق داشته باشد.»
مشکل پیامدهای ناخواسته منفی دو وجهی است. اول آنکه همانطور که لودویگ فون میزز گفته هر گونه مداخله دولت در بازارها پیامدهای ناخواسته ای را به وجود می آورد که اغلب به درخواست های بیشتر برای مداخلات دولت منجر می شود که عواقب ناخواسته بیشتری در بر دارد و... این شرایط تکرار می شود. دوم همانطورکه فردریک باستیات اشاره کرده ما معمولا  بر  پیامدهای خواسته بیشتر از پیامدهای ناخواسته قوانین تمرکز می کنیم. (مثلا کمک دولت و تله فقر را در نظر بگیرید.)
پیامدهای ناخواسته همه گیری کووید19 بسیار شدید بوده است اما بیشتر توجهات بر پیامدهای اقتصادی متمرکز بوده است. چهل میلیون آمریکایی شغل خود را از دست داده اند. رکود در حال حاکم شدن بر اقتصاد است. صدها هزار کسب و کار از گردونه خارج شده اند و مقرری های بازنشستگی نابود شده اند.
از طریفی به پیامدهای ناخواسته روانی دستور به ماندن در خانه توجه اندکی شده است. رسانه ها عمدتا بر کووید 19 تمرکز کرده و روزانه شمار قربانیان و افزایش تعداد مبتلایان را در ایالت ها و کاسته شدن از دامنه تعطیلی گزارش می دهند (در حالی که از اشاره به این واقعیت قصور می کنند که تعداد مبتلایان به کرونا به دلیل گسترده شدن دامنه آزمایش هاست که در حال افزایش است).
قطعا سنجش تاثیرات این شرایط بر سلامت روانی  سخت تر از اندازه گیری تلفات کووید 19 یا مشاغل از دست رفته است، اما این دلیلی برای کم اهمیت شمردن تاثیرات روانی و فیزیکی تعطیلی ها بر مردم نیست، به خصوص وقتی شواهد حاکی از آن هستند که میزان این تاثیرات بسیار شدید است.
در گزارشی که به تازگی در وال استریت جورنال منتشر شده، به افزایش شدید تعداد کسانی اشاره شده که در ماه های اخیر برای اضطراب و بی خوابی دارو دریافت می کنند و از پزشکان می خواهند تا نسبت به خطرات دراز مدت افزایش تجویز این قبیل داروها که شامل اعتیاد به داروها و سوء مصرف آنها نیز می شود هشدار دهند.
دستورها به ماندن در خانه شاید کاری خیرخواهانه به نظر آید، اما چنین نیست. علم نشان می دهد که انسان ها  در انزوای از یکدیگر  به شدت  آسیب می بینند.
نیویورک تایمز در سال 2016 در گزارشی نوشت که انزوای اجتماعی مضر نیست، مرگبار است: «موجی از تحقیقات جدید نشانگر این هستند که جداسازی اجتماعی برای انسان ها بد است. افرادی که از ارتباطات اجتماعی کمتری برخوردارند از الگوهای خواب مختل شده، سیستم های ایمنی تغییر یافته، تحریک پذیری بیشتر و سطوح بالاتری از هورمون های استرس برخوردارند. در مطالعه ای که به تازگی صورت گرفته، معلوم شده که انزوا خطر بیماری های قلبی را تا 29 درصد و خطر حمله قلبی را تا 32 درصد افزایش می دهد.
یک تجزیه و تحلیل دیگر که بر اساس داده های مربوط به 70 مطالعه و 3 میلیون و 400 هزار نفر انجام شده، نشان داده است که افرادی که از نظر اجتماعی در انزوا قرار دارند، خطر مرگ در 7 سال بعدی در آنها 30 درصد بیشتر است و این عوارض در میانسالی بیشترین تاثیر را دارند.
تنهایی می تواند زوال شناختی را در افراد سالمندتر تسریع کند و در مقایسه باکسانی که تعاملات اجتماعی گسترده تری دارند، افراد منزوی دو برابر بیشتر احتمال دارد که به مرگ زودهنگام دچار شوند. تاثرات این انزوا خیلی زود شروع می شود: کودکانی که در انزوای اجتماعی قرار داشته اند حتی بعد از کنترل دیگر عوامل، 20 سال بعد از سلامت بسیار ضعیف تری برخوردار بوده اند. همه این مطالعات نشان می دهند که تنهایی به اندازه چاقی و استعمال دخانیات یک عامل خطر مهم در مرگ زودهنگام به شمار می رود.»
شواهد روایی مثل شهادت پزشگان در مرکز پزشکی جان موئیر و افزایش های شدید گزارش شده در تماس ها با خطوط تلفنی مربوط به خودکشی در سراسر کشور، نشان می دهند که عوارض روانی تعطیلی ها می تواند به اندازه هزینه های مادی آن زیاد باشد. (در واقع احتمال دارد که آنها دوشادوش هم پیش بروند.)
اگر نگوییم سال ها، ماه ها را بر سر این بحث و گفتگو خواهیم کرد که آیا دست زدن به این تعطیلی ها موثر یا کار درستی بوده است یا خیر. آنچه که مهم است به خاطر بسپاریم این است که دستور به ماندن از خانه با پیامدهای ناخواسته متعددی همراه است که  ما هنوز حتی شروع به اندازه گیری یا درک آنها نیز نکرده ایم.
از این جهت دکتر دوبویبلانش به اندازه کافی مشاهده کرده است تا متقاعد شود که اکنون زمان برداشته شدن الزام به ماندن در خانه و دادن این اجازه به مردم است تا به اجتماعات خود بازگردند.
او می گوید: «من شخصا فکر می کنم که اکنون زمان این کار فرا رسیده است. به نظرم در اصل این کار برای صاف کردن منحنی و اطمینان از این انجام شد که بیمارستان ها از منابع کافی برای مراقبت از بیماران مبتلا به کووید19 برخوردار خواهند بود. در حال حاضر ما از منابع کافی برای انجام این کار برخورداریم و باید به سایر ابعاد سلامت ما اندیشیده شود که در حال آسیب دیدن است.»
نویسنده: جان میلتمور (Jonathan Miltimore) از سردبیران سایت
[mediaout][mediaout]

[aparat][aparat]