کد خبر : ۳۴۹۶۹۰
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

پایگاه خبری محیط زیست ایران

تاثیر یک پروتئین بر آفت دهان

مشاهدات یک مطالعه نشان داد که میزان پروتئین «اینتفرون گاما» در افراد مبتلا به آفت به طور معناداری بیشتر از افراد سالم است. با مطالعات بیشتر می توان از این یافته برای درمان آفت دهان استفاده کرد.

تاثیر یک پروتئین بر آفت دهان

به گزارش پایگاه خبری محیط زیست ایران، «استوماتیت آفتی راجعه» یا آفت دهان؛ اختلالی است که با زخم های عودکننده در دهان مشخص می شود. بیماران مبتلا به آفت دهان، هیچ نشانه دیگری از بیماری در قسمت های دیگر بدن ندارند.

بررسی ها نشان داده که تقریبا ۲۰ درصد از جمعیت درگیر آفت دهان می شوند. علت ایجاد زخم های آفتی نامشخص است و متغیرهای زیادی مثل عوامل ژنتیکی، مشکلات خونی و ایمونولوژیک و یا مصرف دخانیات، مسائل هورمونی، عوامل میکروبی و... برای آن مطرح شده است.

از یکی از انواع سلول های ایمنی به نام سلول های T کمکی نوع یک، نوعی پروتئین به نام «اینترفرون گاما» ترشح می شود که نقش مهمی در ایمنی بدن در برابر عفونت ویروسی، باکتریایی، کنترل تومور و ... دارد. احتمال می رود که میزان اینترفرون گاما با بروز آفت های دهانی مرتبط باشد. با توجه به این که تنها یک مطالعه به بررسی این موضوع پرداخته است، پژوهشگران برای بررسی بیشتر، میزان اینترفرون گاما را در بزاق بیماران مبتلا به زخم های آفتی بررسی کردند.

در انجام این پژوهش، ماریه هنرمند، رامین سراوانی، حسین انصاری و ایمان تیموری؛ پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، مشارکت داشتند.

این مطالعه در بخش بیماری های دهان و فک و صورت دانشکده دندانپزشکی زاهدان انجام شد و طی آن ۳۰ نفر از بیماران مبتلا به آفت مینور دهان و ۲۵ نفر سالم، مورد بررسی قرار گرفتند. از افراد شرکت کننده در مطالعه نمونه بزاق گرفته شد و پژوهشگران میزان اینترفرون گاما در آن اندازه گیری کردند.

مشاهدات این مطالعه حاکی از این بود که میزان پروتئین اینتفرون گاما در افراد مبتلا به آفت به طور معناداری بیشتر از افراد سالم بود. مقایسه میزان این پروتئین در دوره عود بیماری نسبت به دوره بهبودی نشان داد که هر چند که این میزان در دوره بهبودی بیشتر بود ولی تفاوت آن معنادار نیست.

پژوهشگران این مطالعه می گویند: اینترفرون گاما از واسطه های ایمنی و التهابی مهمی است که نقش موثری در فعال سازی ماکروفاژها، التهاب، دفاع میزبان علیه پاتوژن های درون سلولی دارد. این مارکر می تواند آسیب های ناشی از التهاب را تنظیم کند و در تمایز سلول های T تنظیمی و T کمکی یک را تعدیل می کند. این پروتئین تولید سلول های T کمکی ۱۷ را که در تخریب بافت نقش دارد را سرکوب می کنند. بنابراین افزایش اینترفرون گاما در دوره عود و به دنبال آن افزایش بیشتر آن در طی دوره بهبودی، قابل توجیه است.

این محققان معتقدند که با توجه به افزایش اینترفرون گاما در بزاق بیماران مبتلا به آفت دهان، ممکن است این پروتئین در بیماری زایی و پاتوژنز استوماتی آفتی عودکننده دخیل باشد. اما برای تایید این ارتباط نیاز به مطالعات بیشتر و حجم نمونه وسیع تر است تا بتوان از این نتایج در درمان این بیماری استفاده کرد.

نتایج به دست آمده از این مطالعه آذرماه سال جاری به صورت مقاله علمی پژوهشی با عنوان «بررسی سطح بزاقی اینترفرون گاما در بیماران مبتلا به آفت راجعه دهانی» در مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، منتشر شده است.

کلید واژه :

پروتئین

،

آفت دهان

ثبت نظرات
captcha