کد خبر : ۳۴۹۴۳۹
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

پایگاه خبری محیط زیست ایران

پیش بینی "سپسیس" با کمک یک پروتئین معمولی

پژوهشگران آمریکایی در بررسی جدید خود دریافتند که می توان بروز سپسیس را با کمک یک پروتئین معمولی پیش بینی کرد.

پیش بینی "سپسیس" با کمک یک پروتئین معمولی

به گزارش پایگاه خبری محیط زیست ایران،  و به نقل از وب سایت رسمی دانشگاه کنتیکت، شاید نوعی پروتئین که به مواد قندی متصل می شود، بتواند التهاب وحشتناک ایجاد کند و به بدتر شدن "گندخونی" یا "سپسیس" (Sepsis) بیانجامد. این بیماری سالانه به مرگ بیش از ۲۷۰ هزار نفر در آمریکا منجر می شود.

سپسیس، بیشتر در اثر عفونت های باکتریایی ایجاد می شود. سیستم ایمنی بدن، کنترل خود را از دست می دهد و "طوفان سیتوکین"(cytokine storm) را پدید می آورد. در این شرایط ممکن است اندام های بدن نیز تجزیه شوند و در پی آن، مرگ اتفاق بیفتد.

بیماری های دیگر نیز می توانند به طوفان سیتوکین منجر شوند. مورخان حوزه پزشکی باور دارند که طوفان های سیتوکین، عامل مرگبار شیوع آنفلوانزا بین سال های ۱۹۱۸ تا ۱۹۱۹ و همچنین "مرگ سیاه" بوده اند. طوفان های سیتوکین، در بیماران مبتلا به نوع شدید کووید-۱۹ نیز مشاهده می شوند و این باور وجود دارد که می توانند در مرگ و میر ناشی از کووید-۱۹ نقش داشته باشند.

عامل ایجاد طوفان های سیتوکین هنگام بروز سپسیس، واکنش بیش از اندازه بدن در زمان تشخیص عفونت درون سلول ها است. هنگامی که یک سلول، باکتری یا بخش هایی از آن را در خود تشخیص می دهد، بلافاصله آنزیم هایی را فعال می کند که به فعال شدن نوعی پروتئین منجر می شوند که غشای سلول را از درون سوراخ می کند و نهایتا به باز شدن سلول و وارد شدن سیتوکین ها به جریان خون منجر می شود. سیتوکین ها، سیگنال های هشدار دهنده ای هستند که سیستم ایمنی بدن را به مبارزه با باکتری ها فرامی خوانند. 

همچنین سیتوکین ها به باز شدن سلول های دیگر و به صدا درآمدن زنگ خطر منجر می شوند. این سیستم معمولا پس از مدتی خود را از بین می برد و آرام می گیرد اما هنگام بروز سپسیس، از کنترل خارج می شود و به از بین رفتن سلول های بیشتری و انتشار سیتوکین های بیشتر در جریان خون می انجامد.

سلول ها پس از باز شدن، نه تنها سیتوکین بلکه مولکول های دیگری موسوم به "آلارمین"(Alarmin) را نیز آزاد می کنند که عفونت یا آسیب را به بدن هشدار می دهند و می توانند طوفان سیتوکین را تقویت کنند.

هدف پژوهشگران "دانشگاه کنتیکت"(UConn) این بود تا بدانند هنگامی که سلول، نوع خاصی از مولکول های باکتریایی موسوم به "لیپوپلی ساکارید" (lipopolysaccharide) را در خود تشخیص می دهد، کدام یک از آلارمین ها ترشح می شوند.

دکتر "اشلی روسو"(Ashley Russo)، از پژوهشگران این پروژه و همکارانش، پروتئین هایی را که هنگام شناسایی لیپوپلی ساکاریدها توسط این سلول ها منتشر می شوند، فهرست بندی کردند.

این گروه پژوهشی ضمن بررسی های خود، کشف هیجان انگیزی را یافتند. آنها پروتئین موسوم به "گالکتین -1"(Galectin-1) را یافتند که به مواد قندی و پروتئین های پوشیده از قند متصل می شود و به نظر می رسد که از سلول ها بیرون می آید. نکته جالب این بود که پژوهشگران دریافتند گالکتین -1 آنقدر کوچک است که حتی پیش از باز شدن سلول ها، از منافذ غشای سلول خارج می شود.

هنگامی که پژوهشگران این موضوع را دیدند، به بررسی نقش گالکتین -1 در بروز سپسیس پرداختند. آنها دریافتند که به نظر می رسد گالکتین -1، به مهار ترمز التهاب می پردازد و به بروز طوفان سیتوکین منجر می شود.

همچنین پژوهشگران دریافتند موش هایی که فاقد گالکتین -1 هستند، التهاب کمتری دارند، اندام های آنها کمتر آسیب می بیند و بیشتر از موش های عادی، طی سپسیس ناشی از عفونت باکتریایی و لیپوپلی ساکارید زنده می مانند.

پژوهشگران برای آگاهی از این موضوع که آیا گالکتین -1 طی بیماری سپسیس در انسان های بیمار منتشر می شود یا خیر، به همکاری با پژوهشگران بیمارستان "دانشگاه جنا"(Jena University) پرداختند و دریافتند که بیماران مبتلا به سپسیس، سطوح بالاتری از گالکتین -1 را نسبت به بیماران بدون سپسیس بخش مراقبت های ویژه و افراد سالم دارند.

پژوهشگران در حال بررسی این موضوع هستند که آیا گالکتین -1 می تواند یک هدف دارویی خوب برای کمک به کاهش طوفان های سیتوکین هنگام بروز سپسیس باشد و یک نشانگر مفید برای شناسایی بیمارانی که در معرض خطر هستند، به شمار برود.
این پژوهش، در مجله "Nature Immunology" به چاپ رسید.

کلید واژه :

سپسیس

ثبت نظرات
captcha