کد خبر : ۳۴۸۹۸۵
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

پایگاه خبری محیط زیست ایران

کدام قاره بیشترین مبتلا به آلزایمر را دارد؟

بیماران مبتلا به آلزایمر نقص در حافظه، توجه، زبان، ارتباط و حل مسأله را تجربه می کنند. امید به زندگی از زمان شروع بیماری آلزایمر به طور میانگین ۸ تا ۱۰ سال است. پس از سن ۶۵ سالگی احتمال وقوع این بیماری هر ۵ سال، دو برابر می شود و معمولاً در عرض ۳ تا ۹ سال پس از تشخیص بیماری منجر به مرگ می شود، این بیماری ضرورتاً وابسته به سن نبوده و در سنین پائین تر هم می تواند ظاهر شود.

کدام قاره بیشترین مبتلا به آلزایمر را دارد؟

به گزارش پایگاه خبری محیط زیست ایران، مغز انسان مجموعه و ارگانی است که تمام اطلاعات ضروری را ذخیره، یادآوری و پردازش می کند. تخریب آن به وسیله بیماری آلزایمر شباهت زیادی با حافظه کامپیوتری دارد که اطلاعاتش را از دست داده است. بیماری آلزایمر یکی از مهمترین دلایل ایجاد دمانس (شرایطی که در آن توانایی تفکر، درک کردن و به یاد آوردن کاهش یافته است) است. بیماری آلزایمر یک مشکل بزرگ برای سلامت جامعه محسوب می شود که بر روابط بین فردی و اجتماعی نیز اثر دارد. آلزایمر چند سال قبل از شروع علائم تشخیصی شروع می شود.

آلزایمر یک نوع بیماری پیشرونده مغز است که در آن سلول های مغز فرد به تدریج آسیب می بیند

این بیماری برای اولین بار توسط یک نوروپاتوژیست آلمانی به نام آلویز آلژیمر در سال۱۹۰۷ میلادی شناخته شد. بیماری آلزایمر یک نوع بیماری پیشرونده مغز است که در آن سلول های مغز فرد به تدریج آسیب می بیند و عملکرد شناختی فرد دچار کاهش پیشرونده می شود. این بیماری یک سندرم بالینی است که بر اثر آسیب رسیدن به مغز به وجود می آید.

آلزایمر در زنان بیشتر از مردان است

در سال۲۰۰۶، تعداد افراد مبتلا به این بیماری، در سراسر جهان، ۲۶.۶ میلیون نفر بود که پیش بینی شده تعداد این افراد تا سال ۲۰۵۰ چهار برابر شود؛ بیشترین میزان شیوع این بیماری در قاره آسیا است، به طوری که تقریباً ۴۸ درصد کل این بیماری را در جهان به خود اختصاص می دهد و پیش بینی می شود این میزان به ۵۹ درصد در سال ۲۰۵۰ افزایش یابد. به طوری که از هر ۸۵  نفر، یک نفر با این بیماری در سراسر جهان زندگی خواهند کرد. محققان نشان داده اند که بروز آن در زنان بیشتر از مردان است که به دلیل طول عمر بیشتر در آنها است .

 بیماران مبتلا به آلزایمر نقص در حافظه، توجه، زبان، ارتباط و حل مسأله را تجربه می کنند. امید به زندگی از زمان شروع بیماری آلزایمر به طور میانگین ۸ تا ۱۰ سال است. پس از سن ۶۵ سالگی احتمال وقوع این بیماری هر ۵ سال، دو برابر می شود و معمولاً در عرض ۳ تا ۹ سال پس از تشخیص بیماری منجر به مرگ می شود، این بیماری ضرورتاً وابسته به سن نبوده و در سنین پائین تر هم می تواند ظاهر شود.

در بیماری آلزایمر، تجمع غیرطبیعی پروتئینی به نام  آمیلوئید بتا در خارج سلول های عصبی و پروتئین تائو در داخل این سلول ها تشکیل می شود. تجمع بزرگتر آمیلوئیدهای بتا را پالک های آمیلوئیدی می نامند. تجمع غیرطبیعی پروتئین تائو در داخل سلول های عصبی کالفه های نوروفیبریلاری (NFT) می گویند. تجمعات پروتئینی تشکیل شده در خارج و داخل سلول های عصبی، سبب ایجاد اختلال در ارتباطات شبکه نورونی و تخریب نورون های خاصی می شود.

محققان اختلالاتی را که این بیماران به طور شایع از آن رنج می برند را درحیطه های مختلف طبقه بندی می کنند که عبارتند از اختلالات عاطفی، حافظه، عملکردهای اجرایی، زبان، توجه و عملکردهای بینایی فضایی. از بین این ناراحتی ها اختلالات حافظه مشکل اصلی این بیماران بوده و مهمترین علت نیاز این افراد به مراقبت های بیشتر اطرافیان به شمار می رود. امروزه حافظه به عنوان مجموعه ای از توانائی های ذهنی به حساب می آید که سیستم ها و اجزای مختلفی را در مغز بکار می گیرد و نشان داده شده است که بیماری آلزایمر تقریباً تمام انواع مختلف حافظه را دچار اختلال می نماید .

آلزایمر بسیاری از خصوصیات رفتاری افراد را تحت تاثیر قرار می دهد

علاوه بر آن، این بیماری بسیاری از خصوصیات رفتاری و هیجانی افراد را نیز تحت تاثیر قرار داده و سبب بروز ناراحتی هایی از قبیل علائم افسردگی (شامل فقدان احساس لذت، بی قراری، افسردگی، کاهش اشتها و وزن، عدم وجود تمرکز و احساس گناه)، علائم روانی (شامل توهم، هذیان و سوء ظن) و نیز رفتارهایی مثل آشفتگی، سرگردانی، پرخاشگری و خشونت در این بیماران می شود.

آلزایمر به دو نوع خانوادگی و پراکنده طبقه بندی می شود

بیماری آلزایمر به دو نوع خانوادگی و پراکنده طبقه بندی می شود. نوع خانوادگی زمانی است که شخص دیگری از اعضاء خانواده قبلاً به این بیماری مبتلا شده باشند و تقریباً ۲۵ درصد این بیماری از نوع خانوادگی است. ۷۵ درصد باقیمانده بیماران از نوع پراکنده هستند که هیچگونه سابقه ابتلا در افراد نزدیک خانواده ندارند.

 بیماری آلزایمر همچنین از لحاظ شروع علایم به دو شکل شروع زودرس یا دیررس تقسیم می شود که نوع زودرس آن قبل از سن ۶۵ سال و شکل تاخیری آن بعد از این سن دیده می شود. تقریباً تمام موارد آلزایمر نوع پراکنده و حدود ۹۰ درصد نوع خانوادگی دیر ظاهر می شوند و تنها در کمتر از ۱۰ درصد این نوع بیماری علایم در سنین پایین تر دیده می شوند. بجز سن شروع بیماری و نیز وجود سابقه فامیلی هیچ تفاوتی در خصوصیات پاتولوژیکی دو نوع بیماری خانوادگی و پراکنده مشاهده نشده است.

معمولاً بیماری آلزایمر درمان ناشدنی است، اما در حال حاضر برای درمان نشانه های شناختی و رفتاری آن از درمان های دارویی و مداخلات روانی استفاده می شود. در چند زیستی و استفاده از داروهای مختلف، مداخلات روانی دهه اخیر، عمده ترین درمان ها معطوف به درمان های اجتماعی؛ مانند آموزش خانواده و گسترش مراکز نگهداری روزانه بوده است.

از مطالعات روان پویشی خانواده برای کاهش بار عاطفی و هیجانی ناشی از بیماری آلزایمر نیز استفاده شده است. در دهه های اخیر، به علت فراگیر شدن عوارض این بیماری، برگشت ناپذیری بسیاری از نقایص شناختی و محدود بودن تأثیر مداخلات دارویی علاقه زیادی به مداخلات غیردارویی نشان داده شده که شامل ترکیبی از روان درمانی، محیط درمانی، گروه های یادگیری خانواده، اجرای برنامه های آموزشی برای بیماران مداخلات شناختی است.

مطالعات اپیدمیولوژیک پیشنهاد می کنند که بعضی از بیماران که تحت درمان ضدالتهاب مزمن قرار دارند دارای ریسک کمتری برای پیشرفت این بیماری هستند. همچنین افزایش رادیکال های آزاد در مغز می توانند نوروتوکسیک باشند. یافته های علمی متعددی در این زمینه گزارش شده اند. اما هیچ کدام از این راه ها ترکیب قابل قبولی که دارای کارایی و عوارض جانبی مناسب باشد را نشان نداده اند.

 شواهد علمی وجود دارند که نشان می دهند جلوگیری از فسفوریلاسیون پروتئین تائو، منجر به کاهش ایجاد کلافه های نوروفیبریلاری می شود. تغییرات مغزی آلزایمر احتمالا سال ها قبل از ظهور دمانس بالینی شروع می شوند. بسیاری از دانشمندان معتقدند که درمان های تغییردهنده بیماری زمانی اثربخشی بالاتری دارند که در مرحله بی علامتی مورد استفاده قرار گیرند. فعالیت های ذهنی و جسمی مانند جدول کلمات متقاطع، پازل و ورزش کردن ممکن است باعث کاهش بروز آلزایمر شوند. فعالیت های ذهنی باید به بیمار اجازه دهند تا اشتباهاتش را تشخیص و تصحیح کند.

تحقیق بر روی سلول های بنیادی به یافتن راه هایی برای استفاده بالقوه از آن ها در درمان اختالات عصبی متعدد منجر شده است و افقی گسترده در راهبرد سلول درمانی بیماری ها وآسیب های سیستم عصبی، برای محققان فراهم کرده است. به عنوان مثال نشان داده شده است که پیوند سلول های بنیادی مزانشیمی سبب کاهش رسوب آمیلوئید بتا می شود و به بهبود حافظه و کاهش آسیب شناسی حاصل از آلزایمر در موش مدل آلزایمری کمک می کند.

محققان در تلاش هستند تا مارکر بیولوژیکی را کشف کنند که آن ها را در تشخیص آلزایمر در مراحل اولیه یاری دهد. تشخیص زودرس این اختلال کلید درمان این بیماری و بهبود بیماراست. دیگر درمان های جایگزین مانند رژیم مخصوص به همراه تمرینات ذهنی و جسمی به وسیله بیشتر محققان پزشکی توصیه شده اند. افراد دارای پیش زمینه ژنتیکی آلزایمر و آنهایی که از نظر پروتئین های بتاآمیلوئید و تائو مثبت هستند، باید زودتر مداخلات پزشکی را دنبال نمایند. در صورتی که بیومارکرها وجود داشته باشند با توجه مناسب و سریع پزشکی برای این بیماران صورت پذیرد. این تحقیق علمی در آینده نزدیک درمان بهتری را برای بیماران آلزایمری فراهم خواهد آورد.

منابع:

امانی، م. (۱۳۹۵). «پاتوفیزیولوژی بیماری آلزایمر». مجله دانشگاه علوم پزشکی اردبیل. شماره ۴. صص:۴۶۳-۴۵۲. پسند مژده، ه و دیگران. (۱۳۹۵). «بیماری آلزایمر: پیشینه، وضعیت حال و آینده». مجله علوم اعصاب شفای خاتم. شماره ۳. صص: ۸۰-۷۱.

محمودی خورندی، ز و دیگران. (۱۳۹۴). «تأثیر برنامه های توانبخشی شناختی رایانه ای برجبران نقایص شناختی بیماران مبتلا به آلزایمر خفیف. فصلنامه تازه های علوم شناختی. صص:۳۲-۲۳.

پارسا،ن .(۱۳۹۰). «بیماری آلزایمر: معضل پزشکی در قرن بیست و یکم». مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی اراک. شماره ۱۴. صص:۱۰۸-۱۰۰.

کلید واژه :

آلزایمر

ثبت نظرات
captcha