کد خبر : ۳۴۶۹۰۲
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

پایگاه خبری محیط زیست ایران

توصیه درمانی مصرف ادرار شتر

فارغ از این که برخی توصیه ها، از جهت پزشکی خلاف و نادرست هستند، انتساب آن به دین نیز یک بدعت و انحراف دینی است چون دین چنین توصیه ای برای درمان کرونا ندارد.

توصیه درمانی مصرف ادرار شتر

به گزارش پایگاه خبری محیط زیست ایران، متن زیر یادداشتی از حجت الاسلام مهدی مسائلی است که در ادامه می خوانید؛

۱. درباره مصرف طبی و درمانی ادرار شتر، روایات متعددی در منابع شیعه و سنی وجود دارد.

در منابع اهل سنت، کتاب صحیح بخاری حدیثی را دراین باره نقل کرده است، در منابع شیعه نیز چند حدیثی در کتاب های کافی و تهذیب درباره خاصیت درمانی ادرار شتر نقل شده است. البته تقریباً همه روایات منابع شیعه از جهت سندی ضعیف هستند. روایتی را نیز که یکی از مدعیان طب اسلامی در فیلمی به آن استناد می کند، مربوط به کتاب طب الائمه است که هم از جهتِ خود کتاب و منبع ضعیف است و هم از جهت سند. پس توصیه به مصرف دارویی ادرار شتر را نمی توان یک گزاره ثابت شده دینی تلقی کرد.

۲. بر فرض پذیرش این توصیه ها، ادرار شتر داروی مطلق و درمان کننده یا پیشگیری کننده همه بیماری ها نیست، بلکه تأثیر درمانی آن نسبت به بیماری خاصی است که روایات نیز درباره ی آن اختلاف بیان دارند. در روایتی که در کافی آمده مصرف آن برای درمان نوعی بیماری گوارشی توصیه شده است ولی در نسخه های دیگری از همین روایت خاصیت درمانی آن برای بیماری آسم دانسته شده است. در منابع اهل سنت نیز اختلاف درباره وجه درمانی آن دیده می شود. پس در صورت پذیرش خاصیت درمانی ادرار شتر، نوع بیماری آن نیز مسلم و مشخص نیست و باید از طریق آزمایش به آن رسید.

۳. در بعضی از روایات خاصیت درمانی ادرار شتر مقید به شتر ماده شیرده شده است. پس ادرار هر شتری نیز خاصیت درمانی ندارد.

۴. در بعضی روایات از جواز شرعی نوشیدن طبی و درمانی ادرار شتر سوال شده است، این سوالات بیان گر آن است که در زمان گذشته تأثیر درمانی ادرار شتر یک پیش فرض طبی میان مردم بوده است و توصیه موجود در روایات نیز کشف یک دارو از ناحیه دین نیست. حتی این احتمال نیز وجود دارد که بعضی برای مؤکد کردن و گسترش این توصیه ی طبی، آن را به صورت روایت درآورده و نقل کرده باشند.

۵. برخلاف تلقی عمومی، خوردن و نوشیدن هرچیزی که پاک بوده و نجس نیست، جایز نیست. مثلاً اخلاط یا استفراغ انسان اگرچه پاک هستند، ولی خوردن آنها جایز نیست. ادرار یا مدفوع حیوانات حلال گوشت نیز اگرچه پاک هستند ولی مصرف خوراکی آنها به خاطر خباثت و آلودگی شان جایز نیست. حال اگر فرض کنیم خاصیت درمانی برای آنها وجود دارد، دو شرط برای جواز استفاده خوراکی آنها وجود دارد:

الف) مصرف آنها ضروری باشد، یعنی شخص بیمار باشد و درمان او متوقف بر مصرف این ماده باشد.

ب) داروی مشابهی که چنین خباثت و آلودگی را نداشته باشد، در دسترس نباشد.(نمونه فتوای مراجع دراین باره :https://b۲n.ir/۷۹۴۴۹۶)

۶. بر فرض اثبات خاصیت درمانی ادرار شتر، این درمان گری مربوط به مواد خاص موجود در آن است که با فناوری های جدید قابل شناسایی و استخراج هستند. پس به جای توصیه ی مستقیم به مصرف ادرار شتر، می توان این مواد را شناسایی و در تولید داروهای جدید از آنها بهره برداری کرد. چنانچه چند مقاله ی علمی پزشکی به مطالعه این موضوع پرداخته اند.
نمونه ای از آنها: (https://www.sid.ir/fa/Joual/ViewPaper.aspx?id=۱۲۴۵۱)

از این گذشته باید دید این مواد بر روی چه عوامل بیماری زا تأثیر گذار هستند و خاصیت آنها درمانی است یا تسکینی؟ پس نباید با این ادعا که ادرار شتر برای تنگی نفس یا آسم توصیه شده، برای کرونا و بیماری های مشابهی که تنگی نفس در آنها وجود دارد، نیز تجویز شوند. پس فارغ از این که چنین توصیه هایی، از جهت پزشکی خلاف و نادرست هستند، انتساب آن به دین نیز یک بدعت و انحراف دینی است چون دین چنین توصیه ای برای درمان کرونا ندارد.

منبع:مهر

کلید واژه :

داروی کرونا

،

،

ادرار شتر

ثبت نظرات
captcha