کد خبر : ۳۴۶۶۲۵
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

پایگاه خبری محیط زیست ایران

حذف مترونیدازول از منابع آبی

نتایج یک پژوهش نشان می دهد بیوجاذب تهیه شده از چوب درخت چنار، یک ماده طبیعی بوده و قابلیت حذف آنتی بیوتیک مترونیدازول از فاضلاب های بیمارستانی و سایر محیط های آبی را دارا است.

حذف مترونیدازول از منابع آبی

به گزارش پایگاه خبری محیط زیست ایران، در دهه اخیر، شمار زیادی از دانشمندان به بررسی وجود داروها در محیط زیست و اثرات منفی آن ها بر روی موجودات زنده پرداخته اند. مهم ترین دلیل بررسی و پایش آلودگی های دارویی در محیط زیست، ورود این آلاینده ها به چرخه غذایی و تاثیرات مخرب آن ها بر سلامت انسان است.

آنتی بیوتیک مترونیدازول، جهت درمان بیماری های عفونی ناشی از باکتری های غیرهوازی و انواع تک یاخته ها در انسان مورد استفاده قرار می گیرد. حذف این ترکیب از محلول های آبی و فاضلاب های بیمارستانی، به عنوان یک آنتی بیوتیک پرمصرف و به علت عدم قابلیت تجزیه زیستی و احتمال زیاد سرطان زایی، همواره مورد توجه محققان محیط زیست قرار دارد. پژوهشگران در پژوهشی با عنوان "ارزیابی حذف آنتی بیوتیک مترونیدازول از فاضلاب های بیمارستانی توسط بیوجاذب تولیدی از چوب درخت چنار" این موضوع را بررسی کرده اند.

در این پژوهش که توسط عبدالایمان عموئی، از مرکز تحقیقات سلامت محیط پژوهشکده سلامت محیط دانشگاه علوم پزشکی بابل، داریوش نقی پور، کامران تقوی و مهدی استاجی از مرکز تحقیقات بهداشت و محیط زیست دانشگاه علوم پزشکی  گیلان انجام شده، آمده است: «فرآیند جذب سطحی، یک روش کارآمد و اقتصادی در جداسازی و حذف ترکیبات آلاینده آلی و معدنی از منابع آب است. جهت حذف مواد آلی موجود در آب و فاضلاب، از جاذب های مختلف نظیر کربن فعال، جاذب های تولیدی از پسماندهای طبیعی و کشاورزی و ترکیبات زائد معدنی استفاده شده است. »

نویسندگان این مقاله می گویند: «این مطالعه آزمایشگاهی پس از تصویب کمیته اخلاق دانشگاه علوم پزشکی گیلان با کد اخلاق IR.GUMS.Rec.۱۳۹۷.۳۰۹ انجام شد. ابتدا نمونه های درخت چنار تهیه، خرد و چندین بار با آب مقطر شسته شد. ماده تولیدی در دمای ۴۰۰ درجه سانتی گراد به مدت دو ساعت کربنیزه و سپس در دمای ۸۰۰ درجه سانتی گراد به مدت دو ساعت تحت گاز دی اکسید کربن فعال سازی شد.»

در بخش دیگری از این پژوهش آمده است: «ماده مترونیدازول در غلظت یک گرم بر لیتر (۱۰۰۰ میلی گرم بر لیتر) در آب مقطر با کمک اتانول به صورت محلول استوک و سپس با آب مقطر دیونیزه، محلول های استاندارد در غلظت های موردنظر در ارلن مایر ۵۰ میلی لیتری تهیه شد.»

به گفته  محققان، افزایش دوز جاذب در این تحقیق سبب افزایش کارایی حذف مترونیدازول و کاهش ظرفیت جذب این آلاینده شد. در توجیه این پدیده می توان گفت که با افزایش مقدار جاذب، میزان سطوح فعال و تعداد سایت های مبادله کننده برای جذب ماده آلاینده افزایش می یابد. این امر منجر به افزایش کارایی در جداسازی و جذب مترونیدازول می شود. اما با توجه به رابطه ظرفیت جذب، افزایش مقدار جاذب سبب بزرگ شدن مخرج رابطه مزبور و کاهش ظرفیت جذب می شود.

طبق این مقاله، «با توجه به نتایج به دست آمده از این مطالعه،  بیوجاذب تهیه شده از چوب درخت چنار، جاذبی کارآمد و ارزان بوده و پتانسیل مناسبی را برای حذف آنتی بیوتیک مترونیدازول از فاضلاب های بیمارستانی دارا خواهد بود. این جاذب تولیدی، در دوز ۰.۲ گرم حداکثر ظرفیت جذب (۱۱.۳۸ میلی گرم بر گرم) را در شرایط معین دارا است. بیشترین میزان کارایی حذف آلاینده مترونیدازول(۹۱ درصد) در غلظت ۵۰ میلی گرم در لیتر مترونیدازول، زمان ۶۰ دقیقه، دمای ۲۵ درجه سانتی گراد، دوز جاذب ۰.۸ گرم در لیتر و در pH=۶.۵  به دست آمد.»

این پژوهش در اولین شماره بیست ودومین دوره مجله دانشگاه علوم پزشکی بابل منتشر شده است.

کلید واژه :

حذف مترونیدازول

،

منابع آبی

،

فاضلاب

ثبت نظرات
captcha