کد خبر : ۳۴۶۳۲۴
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

پایگاه خبری محیط زیست ایران

روایت یک جراح ایتالیایی از جدال با کرونا-در خانه بمانید

یک جراح ایتالیایی با انتشار پستی در فیس بوک با روایت اوضاع بحرانی در بیمارستانی واقع در شهر برگامو که کانون شیوع کرونا در کشور ایتالیاست، در مورد جدی بودن این…

روایت یک جراح ایتالیایی از جدال با کرونا-در خانه بمانید

به گزارش پایگاه خبری محیط زیست ایران، در این یادداشت آمده است: «در یکی از ایمیل هایی که روزانه و بدون وقفه از بیمارستان دریافت می کنم، پاراگرافی در مورد مسؤولیت پذیر بودن در رسانه های اجتماعی وجود داشت، شامل توصیه هایی که همه ما در مورد آن ها اتفاق نظر داریم. بعد از این که مدتی طولانی در مورد نوشتن از آنچه در اینجا می گذرد و چگونه شرح دادن آن فکر کردم، احساس کردم سکوت در این باره مسؤولانه نیست. بنابراین سعی خواهم کرد تا آنچه را که ما در این روزهای همه گیری کووید-۱۹ در برگامو تجربه می کنیم را به افرادی که از واقعیت ما فاصله دارند، منتقل کنم. من لزوم وحشت نکردن در این باره را درک می کنم، اما وقتی پیام خطر آنچه در اینجا اتفاق می افتد به بیرون نرسیده و هنوز هم افرادی را می بینم که توصیه ها را نادیده می گیرند و افرادی که دور هم جمع می شوند و از این که نمی توانند به باشگاه بروند یا مسابقات فوتبال برگزار کنند، تنم می لرزد. من متوجه آسیب های اقتصادی (ناشی از این بحران) نیز هستم و در مورد آن نگرانم. پس از پشت سر گذاشتن این همه گیری، شروع دوباره کار سختی خواهد بود.

با این وجود، سوای آن که سیستم بهداشت ملی از لحاظ اقتصادی لطمه می خورد، می خواهم به این نکته اشاره کنم که آسیبی که قرار است به بهداشت عمومی کشور وارد شود اهمیت بیشتری دارد و به نظرم این که هنوز آلزانو لومباردو و نمبرو قرنطینه نشده اند، مایوس کننده است (البته لازم به ذکر است که این یک نظر کاملا شخصی است). خودم با بهت و شگفتی شاهد سازماندهی مجدد کل بیمارستان در هفته قبل بودم. وقتی که دشمن فعلی هنوز در سایه بود، بخش ها به آرامی "خالی" می شدند، در فعالیت های گزینشی اختلال ایجاد می شد، در بخش مراقبت های ویژه (ICU) فضا ایجاد می شد تا جایی که ممکن است تختخواب در آن قرار دهند. کانتینرهایی برای ایجاد مسیرهای متنوع و پیشگیری از عفونت به جلوی اتاق اورژانس آورده می شدند. تمام این تحولات سریع در راهروهای بیمارستان فضایی از سکوت و پوچی سورئال به وجود آورده بود که ما آن را درک نمی کردیم؛ منتظر جنگی بودیم که هنوز شروع نشده بود و بسیاری از ما (از جمله خودم) فکرش را هم نمی کردیم که این چنین درنده خو باشد. (اینجا یک پرانتز باز می کنم: همه این کارها در سایه و بدون علنی شدن انجام می شد، در حالی که چندین روزنامه به خودشان اجازه دادند تا بنویسند که بخش مراقبت های بهداشتی هیچکاری نمی کند).

هنوز هم کشیک شبانه هفته پیشم که بدون هیچ استراحتی و در انتظار تماس از بخش میکروبیولوژی سپری کردم را به یاد دارم. منتظر نتایج نمونه گیری با سواب از اولین مورد مشکوک (به کرونا) در بیمارستانمان بودم و به عواقبی که نتیجه این تست برای ما و برای بیمارستان داشت فکر می کردم. حالا که آنچه در حال روی دادن است را دیده ام، وقتی فکرش را می کنم، پریشانی و آشفتگی من در خصوص یک مورد احتمالی ابتلا مضحک و توجیه ناپذیر به نظر می رسد. خُب اوضاع فعلی چیزی از یک وضع دراماتیک کم ندارد. هیچ واژه دیگری به ذهنم نمی رسد. جنگ به معنای واقعی کلمه شعله ور شده است و نبرد روز و شب بدون وقفه در جریان است. این افراد بخت برگشته یکی پس از دیگری به اورژانس مراجعه می کنند با علائمی که با علائم آنفولانزا تفاوت زیادی دارد. بیایید از گفتن این که (کرونا) یک آنفولانزای شدید است، دست برداریم. در دو سال خدمتم در برگامو یاد گرفته ام که مردم اینجا الکی و بی دلیل به اورژانس مراجعه نمی کنند. آنها در این مورد هم خوب عمل کردند؛ به تمام توصیه ها عمل کردند، یک هفته تا ده روز را با تب در خانه گذراندند تا از شیوع ویروس به دیگران جلوگیری کنند اما ادامه این وضع دیگر از توانشان خارج است. در نفس کشیدن مشکل داشته و به اکسیژن نیاز دارند. دارودرمانی برای این ویروس  نیز محدود است.

روند این بیماری عمدتا به ارگانیسم ما بستگی دارد. ما (کادر درمانی) تنها وقتی می توانیم دست به کار شویم که بدن در مقابله با ویروس ناتوان شود. بگذارید با حقیقت روبه رو شویم، عمدتا امید می رود بدن ما به تنهایی و به طور مستقل این ویروس را از بین ببرد. درمان های ضد ویروس برای کووید-19 تجربی هستند و ما روز به روز درباره رفتار آن چیزهای تازه یاد می گیریم. ماندن در خانه تا بدتر شدن علائم، روند بیماری را تغییر نمی دهد. با تمام این تفاسیر، نیاز به تختخواب بیشتر احساس می شود. بخش هایی که خالی شده بودند یکی پس از دیگری و با سرعتی چشمگیر پُر می شوند. تابلوهای نمایش اسامی بیماران که بسته به بخش بستری آن ها رنگ های متفاوتی دارد، حال تماما قرمز هستند و به جای نمایش نوع عمل جراحی، تنها یک تشخیص بر روی همه آن ها به چشم می خورد: پنومنی بینابینی دو طرفه. به من بگویید که کدام ویروس آنفولانزا می تواند چنین فاجعه سریعی را به بار آورد.

تفاوت این دو ویروس در همین است: ویروس آنفولانزا علاوه بر آن که طی چند ماه جمعیت بسیار کمتری را آلوده می کند، تنها زمانی که موانع حفاظتی راه های هوایی را از بین برده باشد و با این کار اجازه حمله به نایژه و ریه ها را به باکتری هایی (که بطور معمول در راه های هوایی فوقانی وجود دارند) بدهد، باعث بروز بیماری جدی تر در فرد مبتلا می شود.

 کووید-۱۹ در بسیاری از افراد جوان باعث بروز یک آنفولانزای پیش پا افتاده می شود اما در بسیاری از افراد سالخورده (و برخی دیگر از افراد) یک سارس تمام عیار ایجاد می کند زیرا مستقیماً به کیسه های هوایی ریه ها حمله می کند و باعث می شود که آنها نتوانند به کار خود ادامه دهند. نارسایی تنفسی حاصل اغلب جدی است و ممکن است پس از چند روز بستری شدن، دیگر دستگاه اکسیژن ساده ای که در بخش وجود دارد، کافی نباشد. متاسفم اما از نظر من به عنوان یک پزشک، این که جدی ترین موارد ابتلا به این بیماری عمدتا افراد میانسال مبتلا به دیگر بیماری ها هستند، اطمینان بخش نیست. بیشتر جمعیت کشور ما (ایتالیا) را سالمندان تشکیل می دهند و به سختی می توان کسی را پیدا کرد که بالای ۶۵ سال سن داشته باشد و دستکم یک قرص برای فشارخون بالا یا دیابت مصرف نکند.

همچنین به شما اطمینان می دهم که وقتی جوانانی را ببینید که لوله گذاری شده در بخش مراقبت های ویژه بستری شده اند و یا کارشان به دستگاه اکمو (ECMO) می کشد(دستگاهی برای حادترین موارد که خون را از بدن خارج کرده، به آن اکسیژن رسانی کرده و سپس آن را به بدن بازمی گرداند با این امید که ریه ها بهبودی خود را بازیابند)، تمام اعتمادی که به جوان (و مصون بودن) خود دارید از بین می رود. و در همان حال که هنوز هم در رسانه های اجتماعی افرادی وجود دارند که با نادیده گرفتن توصیه ها از این نمی ترسند لاف می زنند و اعتراض می کنند که عادات روتین در زندگی آنها "به طور موقت" متوقف شده، این فاجعه اپیدمیولوژیک رخ می دهد. و دیگر جراح، متخصص ارولوژی یا ارتوپدی وجود ندارد، همه ما فقط پزشکانی هستیم که به طور ناگهانی برای رویارویی با این سونامی که ما را در هم شکسته است، به بخشی از یک تیم واحد تبدیل شده ایم.

این جراح ایتالیایی در ادامه یادداشت خود می نویسد: موارد ابتلا چند برابر می شود، ۱۵ تا ۲۰ بیمار در روز به دلیلی مشابه بستری می شوند. نتایج نمونه گیری با سواب یکی پس از دیگری مثبت می شود. ناگهان اتاق اورژانس در حال فروپاشی است. مقررات اضطراری صادر می شود: در اورژانس به کمک نیاز است. یک جلسه فوری برای یادگیری چگونگی استفاده از پرونده الکترونیک سلامت (EHR) در اورژانس و چند دقیقه بعد من طبقه پایین و در کنار رزمندگان خط مقدم این جنگ هستم.  

متن نمایشگری که شکایت اصلی بیمار را نشان می دهد این روزها ثابت است: تب و مشکلات تنفسی، تب و سرفه، نارسایی تنفسی و امثالهم. جواب آزمایشات و رادیولوژی ها نیز یکی است: پنومنی بینابینی دوطرفه. همگی باید بستری شوند. برخی از بیماران بلافاصله به لوله گذاری نیاز دارند و به بخش مراقبت های ویژه (ICU) منتقل می شوند. با این حال، برای برخی دیگر کار از کار گذشته و دیر است. بخش مراقبت های ویژه پر شده و وقتی ظرفیت این بخش تکمیل شود، آی. سی. یو های بیشتری ایجاد می شوند. دستگاه هایی که در اتاق های عمل که در حال حاضر فعالیت غیرضروری خود را به حالت تعلیق درآورده اند، بودند، (برای بیماران مبتلا به کرونا) مورد استفاده قرار می گیرند و OR به یک آی. سی. یو تبدیل شده که قبلاً وجود نداشت. برای من و دستکم بخشی که در آن کار می کنم، این که چگونه در چنین زمان کوتاهی استقرار و سازماندهی مجدد منابع به گونه ای عالی و کامل طراحی شد تا آماده سازی ها برای فاجعه ای با این ابعاد صورت گیرد، شگفت آور و متحیرکننده بود. به علاوه، هرگونه سازماندهی مجدد تختخواب ها، بخش ها، کارکنان، شیفت های کاری و مسوولیت ها هر روز و به طور مستمر مورد بررسی قرار می گیرد تا سعی شود همه چیز و حتی بیشتر از آن چیزی که هست به نحو احسن ارائه شود. آن بخش هایی که قبلاً متروک بودند، حال پر شده و آماده هستند تا هر آنچه از دستشان برمی آید را برای بیماران انجام دهند اما خسته اند. اعضای کادر پزشکی خسته اند. من خستگی را در چهره های دیدم که با وجود بار کاری فرساینده ای که داشتند نمی دانستند خستگی چیست. کارکنانی را دیده ام که بیشتر از مواقعی که در بیمارستان می ماندند، به کار ادامه می دهند زیرا این روزها اضافه کاری عادی و همیشگی شده است. اتحاد و همبستگی را در بین خودمان دیدم که هیچوقت از این که از همکاران پزشک داخلی خود بپرسیم که چه کمکی از دستمان برمی آید یا این که بگوییم فلان بیمار را خودم پذیرش می کنم و کارهایش را انجام می دهم، فروگذار نمی کردیم. پزشکانی که به جای پرستاران تختخواب ها را جابجا، بیماران منتقل و درمان های لازم را انجام می دهند؛ پرستارانی که اشک به چشم دارند زیرا ما قادر به نجات همه نیستیم و علائم حیاتی چندین بیمار به طور همزمان از سرنوشت مشترک از قبل معین شده آن ها حکایت دارد. دیگر در بیمارستان خبری از کشیک و جدول زمان بندی نیست.

زندگی اجتماعی ما به حال تعلیق درآمده است. من چند ماهی است که از همسرم جدا شده ام اما همیشه تمام تلاشم را می کردم تا به طور مرتب و حتی روز پس از یک کشیک شبانه پسرم را ملاقات کنم و خواب را به پس از دیدار با او موکول کنم. اما حال تقریبا دو هفته است که از ترس این که کسی را آلوده کنم، به طور داوطلبانه نه پسرم و نه هیچکدام از اعضای خانواده ام را ندیده ام. دلم به چند عکس از پسرم که با اشک به آن ها نگاه می کنم و چند تماس تصویری محدود خوش است. بنابراین شما هم باید صبور باشید و از رفتن به تئاتر، موزه یا باشگاه خودداری کنید. به آن خیل عظیم از سالمندانی که ممکن است از بین ببرید رحم کنید. تقصیر شما نیست، می دانم، تقصیر به گردن آن افرادی است که این ایده را به شما القا می کنند که دارید در مورد این بیماری اغراق می کنید حتی این یادداشت هم شاید برای کسانی که از این همه گیری دورند اغراق آمیز به نظر برسد اما لطفا به ما گوش کنید و به جز برای کارهای ضروری از خانه خارج نشوید.

به صورت گروهی برای خرید انبوه کالاها و انبار کردن آن ها در خانه به سوپرمارکت ها نروید. این بدترین کار است زیرا شما را در یک جا متمرکز می کند و خطر تماس با افراد آلوده ای که از مبتلا بودن خود خبر ندارند را به همراه دارد. می توانید بدون ازدحام و عجله این کار را بکنید. اگر ماسک معمولی دارید (حتی ماسک هایی که از آن ها برای انجام برخی کارهای دستی خاص استفاده می شود)، آن را به دهان بزنید. به دنبال ماسک های تنفسی ffp۲ یا ffp۳ هم نباشید. این ماسک ها را ما باید استفاده کنیم که همین حالا هم در پیدا کردن آن ها به مشکل خورده ایم و بنابر توصیه های اخیر سازمان بهداشت جهانی مجبور شده ایم استفاده از این ماسک ها را به شرایط خاص محدود کنیم. بله، به لطف کمبود برخی تجهیزات حفاظتی خاص، من و بسیاری از همکارانم با وجود تمام ابزار حفاظتی دیگری که در اختیار داریم، مطمئنا در معرض ابتلا به این بیماری قرار گرفته ایم. برخی از ما با وجود پروتکل ها همین حالا نیز مبتلا شده اند. بعضی از همکاران آلوده نزدیکان و بستگان خود را نیز آلوده کرده اند و برخی از اعضای خانواده آن ها بین مرگ و زندگی دست و پا می زنند. ما جایی هستیم که ترس های شما از آن دور نگهتان می دارد. سعی کنید از دور ماندن خود از این شرایط مطمئن شوید.

به آن دسته از اعضای خانواده خود که مسن یا بیمار هستند، بگویید که در خانه بمانند. لطفاً خوار و بار و مواد غذایی را برایشان تامین کنید. هیچ گزینه دیگری نداریم. این کار ماست. در واقع کاری که من این روزها انجام می دهم آن کاری نیست که به انجام دادن آن عادت داشته باشم، اما به هر حال آن را انجام می دهم و تا زمانی که به بهبود حال و درمان بیماران کمک کند، یا حتی از درد و عذاب آن دسته از بیمارانی که متاسفانه نمی توان درمانشان کرد بکاهد، آن را دوست خواهم داشت.

چیز زیادی در مورد افرادی که این روزها ما را قهرمان می نامند و تا دیروز آماده بودند به ما توهین کنند نمی گویم. این دسته از افراد به محض آن که همه چیز تمام شود برای توهین و گزارش کردن باز می گردند. مردم همه چیز را سریع فراموش می کنند. و ما این روزها حتی قهرمان هم نیستیم. این کار ماست. ما قبل از این هم هر روز ریسک می کردیم: وقتی دستانمان را در شکم بیماری فرو می بریم که حتی نمی دانیم آیا به ایدز یا هپاتیت سی مبتلاست یا نه، وقتی این کار را حتی با علم به این موضوع انجام می دهیم، وقتی در حین عمل جراحی بر روی یک بیمار مبتلا به ایدز به او نزدیک می شویم و مجبور به مصرف داروهایی می شویم که باعث می شوند تا یک ماه هر روز استفراغ کنیم و وقتی با اضطراب و نگرانی نتایج آزمایش خون خود را پس از یک نیدل استیک یا زخم تصادفی سر سوزن می خوانیم به امید اینکه آلوده نشده باشیم. ما زندگی خود را از طریق چیزی می گردانیم که به ما احساس می دهد. فرقی نمی کند که این احساسات زیبا باشند یا زشت، ما آنها را با خود به خانه می بریم. در نهایت ما فقط سعی می کنیم برای دیگران مفید باشیم. حال شما هم سعی کنید این کار را انجام دهید: ما با اعمال خود بر زندگی و مرگ چند انسان تأثیر می گذاریم و شما با اعمال خود بر مرگ و زندگی بسیاری از افراد دیگر. لطفا تا می توانید این پیام را به اشتراک بگذارید. ما باید این پیام را منتشر کنیم تا از گسترش آن چه در اینجا در حال روی دادن است، به سراسر ایتالیا جلوگیری کنیم.

 

کلید واژه :

جراح ایتالیایی

،

جدال با کرونا

،

در خانه بمانید

،

ویروس کرونا

ثبت نظرات
captcha