کد خبر : ۲۳۹۹۳۲
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

ماجرای دانشگاه الزهرا

تهران -پایگاه خبری محیط زیست ایران - 54 سال پیش شاید هیچ کس تصور نمی کرد، مرکز عالی دختران در حد فاصل وصال ایرانشهر و طالقانی روزی به دانشگاهی بزرگ به نام الزهرا در میدان ونک تبدیل شود ، دانشگاهی که از آن سال تاکنون به اندازه عمر خود ، تحولات عمرانی بسیاری را پشت سرگذاشته است.

ماجرای دانشگاه الزهرا

به گزارش پایگاه خبری محیط زیست ایران، حال دانشگاه الزهرا با وسعتی معادل ۱۴ هکتار، به دنبال الحاق سایر زمین های خود در منطقه ونک است، موضوعی که شاید در وهله نخست عجیب نباشد اما وقتی که پای جابجایی همسایگانی قدیمی به میان می اید طبیعی است که همه از جمله رسانه ها حساس شوند .
حق قانونی دانشگاه الزهرا برای تصاحب اموال خود از یک سو و نگرانی از آوارگی همسایگان سالخورده ، مسئله ای است که در روزهای اخیرتوجه بسیاری را به سوی خود جلب کرده است.
سال های بسیار دور در ده ونک منازلی با دو یا سه اتاق و حیاطی کوچک اما دلنشین برای سکونت کارکنان مجتمع راه آهن یک واحد صنعتی ساخته شد ماجرا به سال ۱۳۱۷ باز می گردد٬ زمانی که در منطقه کنونی ده ونک تهران٬ کارخانجات شماره ۵ مخصوص تولید ابزار ایجاد شد. خانه های هم اطراف کارخانه ساخته و مقرر شد به عنوان مسکن به کارگران تعلق گیرد. این کارخانه وظیفه تولید نیمکت و اقلام آموزشی را به عهده داشت. در سال ۱۳۵۳ کارخانه تغییر کاربری داد و به کارخانه تجهیزات ایمنی راه ها تبدیل شد.
به گفته اهالی این واحدها، هنگام تسویه حساب واحد صنعتی همه چیزبه جز منازل، از آنها پس گرفته می شود ، آنها هم همچنان دلخوش به ماهانه ای که بابت مسکن از حقوق آنان کسر می شد ، به تصور اینکه صاحب خواهند شد و حال ، باید از آنجا بروند !
اما این تمام ماجرا نیست، روی دیگر سکه از این قرار است که از سال 1382 به دنبال درخواست دانشگاه الزهرا از وزارت علوم برای گسترش فضا، اسناد این واحدهای مسکونی دولتی برای بهره برداری از 13هزار متر زمین در اختیار این دانشگاه دخترانه قرار گرفت این درحالی است که مستاجران چند سال بعد با اخطار دادگاه برای تخلیه ازاین مسئله مطلع شدند. در دوره محمود احمدی نژاد ماجرا به شورای حل اختلاف کشیده شد. اهالی ده ونک در همان سال ها و در اعتراض به این اتفاق در خیابان پاستور تجمع کردند. بعد از رایزنی دولت با ساکنان این خانه ماجرا مسکوت ماند و اطلاعیه ای برای اهالی محل و ساکنان صادر نشد.
حال دوباره آهنگ تخلیه ساکنین این منطقه نواخته شده ، مستاجرانی پیر و سالخورده که باید درروزهای آینده با خانه های خود خداحافظی کنند و برای شش ماه به پردیس بروند . واحدهایی که باید برای ساخت یک دانشکده تخریب شوند، در کوچه ای قدیمی قرار دارند، کوچه ای تقریبا باریک که با بوی پخت و پز نانوایی حال و هوای متفاوتی پیدا کرده است. اما این روزها استرس و ناراحتی جای آرامش در این محله را گرفته و هر روز شاهد رفت و آمد بیشتر کارگران ساختمانی و اسباب کشی ساکنان بومی و قدیمی هستیم که باید خانه موجر را ترک کنند .
به سراغ یکی از ساکنان رفتم ، او در حال اسباب کشی بود بانویی تقریبا 80 ساله با چهره ای غمگین ؛ همانگونه که به سمت او می رفتم ، کارگرانی را دیدم که در حال حمل اثاثیه او ازاین محل بودند ، او گفت که نگران روزهای آینده ای که نمی داند چه می شود ، است .
وقتی از او درباره منزل جدید سوال کردم، با بغضی فروخورده ، آرام پاسخ داد: دیگر هیچ چیز برایم مهم نیست، هیچ وقت فکر نمی کردم از خانه ای بیرون شوم که میلیون ها تومان برای بازسازی آن متحمل شدم ، با دیدن اینجا هر گوشه اش خاطرات دوران جوانی در ذهنم مرور می شود.
وی با حالتی سردرگم، ادامه داد: می گویند 6 ماه در شهر جدید پردیس برایم خانه رهن کرده اند اما هیچ کس به فکر ماه های آینده یک پیرزن 80 ساله تنها نیست.

** دوطرفه ماجرا حق دارند
درست است که این خانه ها به طور قانونی و شرعی جز دارایی های دانشگاه الزهرا هستند و املاک شخصی محسوب نمی شوند اما بی بضاعتی مردم در وضعیت نا به سامان اقتصادی امروز هم مسئله ای غیر قابل انکار است .
قدمت بنای خانه ها به گونه ای است که با کوچکترین زلزله گویی بر سر ساکنانشان آوار می شود اما هرچه که باشد در روزهای پیری آنها را از سرما و گرما محافظت می کند.
مینو.ف ، یکی دیگر از ساکنان خانه های تخریبی، بانویی 67 ساله است که از خواهر بزرگتر خود پرستاری می کند. وی گفت : خواهرم 77 سال سن دارد که پس از فوت شوهرش به اینجا نقل مکان کرد.
وی ادامه داد: باغچه کوچک این خانه زندگی را برایمان شیرین کرده بود اما انگار بی خانمانی و دلخوشی دو زن رنج دیده برای هیچ کس اهمیت ندارد.
این بانوی سالخورده با اشاره به اینکه هزینه اجاره مسکن شدیدا افزایش یافته، افزود: قیمت رهن و اجازه خانه کمرشکن است، از سوی دیگر سن و سالمان به قدری است که به سختی روی پاهایمان می ایستیم و توان پیدا کردن خانه اجاره ای را نداریم. البته اوضاع دیگران از ما هم بهتر نیست در خانه دیگری ، پیرمردی زندگی می کند که آلزایمر دارد و در شرایط روحی مناسبی نیست.

**دانشگاه درباره خانه های تخریبی چه می گوید؟
پس از شنیدن اعتراضات برخی ساکنان خانه های تخریبی در ده ونک، گپ و گفتی کوتاه با رئیس دانشگاه الزهرا داشتیم تا دلیل تخریب این خانه ها و موارد استفاده این زمین ها را جویا شویم.
مهناز ملانظری درباره ماجرای تخریب خانه های اطراف دانشگاه، گفت: وزارت علوم در سال 82 نزدیک به 52 هزار مترمربع زمین به دانشگاه الزهرا واگذار کرد که از این مقدار، مساحتی نزدیک به 13 هزار متر مربع در اختیار ساکنان این ساختمان ها قرار داشت.
وی با اشاره به اینکه دولت مسئولیت تخلیه این خانه ها را به دانشگاه واگذار کرد، افزود: ساکنان این ساختمان ها افرادی هستند که در دستگاه های دولتی فعالیت می کردند و فرض بر این بوده که پس از بازنشستگی این خانه ها را به دولت پس می دهند.
ملانظری با اشاره به اینکه فضای دانشگاه الزهرا با استاندارد سایر محیط های آموزشی فاصله بسیاری دارد، خاطر نشان کرد: برای برطرف کردن نیازهایمان تخریب این خانه ها و ساخت ساختمان های جدید برای استادان و دانشجویان اهمیت استراتژیک داشت.
رئیس دانشگاه ادامه داد: سعی کردیم در این ماجرا با رعایت موازین اسلامی و انسانی و همچنین کمک خیرین برای افرادی نیازمند مبلغی برای اجاره پرداخت شود، البته برای 5 خانواده ای که در ابتدا با دانشگاه مصالحه کرده اند به مدت کوتاه خانه هایی در شهر جدید پردیس را رهن کرده ایم.

** داستانی نه چندان پیچیده
قسمتی از این ماجرای نه چندان پیچیده به استادان و دانشجویانی مربوط می شود که به فضایی گسترده و مناسب نیاز دارند اما بخش عمده واقعیت سالخوردگانی که شاید در دوران پیری تنها دلخوشی آنها خانه و باغچه کوچک حیاطشان است .
سالخوردگانی که سال های سال است با این منطقه قدیمی زندگی کرده اند ، حال باید کیلومترها دورتر سکنی گزینند .
کلان شهر تهران در حال حاضر دانشگاه های بزرگی را در خود جای داده است که به ندرت می توان گفت به اندازه دانشگاه الزهرا وسعت داشته باشند ، برخی کارشناسان می گویند هرچند که حق دانشگاه الزهرا برای باز پس گیری اموالی که سال 82 به نام او زده شده ، محفوظ است اما شاید راه بهتری هم برای حل این مشکل بود، هر چند که یقینا دست اندرکاران بزرگترین دانشگاه دخترانه کشور برای انجام هر اقدامی رضایت همسایگان قدیمی خود را جلب خواهند کرد چرا که الجار ثم الدار ...

انتهای پیام

ثبت نظرات
captcha